Tu podaj tekst alternatywny

medicolux                                                                                             solaris


MENU

 O firmie
 Lampa Solaris
     Certyfikaty i wyróżnienia
     Instrukcja obsługi
 Oferta
     Światłoterapia
     Goji
     Pozostałe
 Opinie lekarzy
     Rada naukowa
 Światłoterapia - informacje
     Dla Pacjentów
     Dla Lekarzy
 Praca
 Kontakt

lampa


Leczenie światłem spolaryzowanym


Światło jest jednym z najstarszych sposobów leczenia, jakie zna i wykorzystuje człowiek.

Światło słoneczne, lub jego sztuczny odpowiednik w postaci lamp do fototerapii, jest najsilniejszym zewnętrznym regulatorem wewnętrznych rytmów biologicznych człowieka, takich jak czuwanie/sen, dobowe wahania temperatury ciała, oraz dobowy rytm wydzielania niektórych hormonów. Kiedy dochodzi do zaburzenia któregokolwiek z tych rytmów, człowiek zaczyna chorować.

Naturalne światło jest falą elektromagnetyczną niespolaryzowaną. W szczególnych warunkach udaje się uzyskać polaryzację światła. Zjawisko polaryzacji światła znalazło zastosowanie w wielu dziedzinach nauki i techniki, np. w fotografii, optyce (okulary antyrefleksyjne), mikroskopii, elektronice (ekrany ciekłokrystaliczne).
Istotnym zastosowaniem światła spolaryzowanego jest jego wykorzystanie w medycynie. Obok podczerwieni i nadfioletu światło spolaryzowane wykazuje wysoką aktywność biologiczną. Obserwacje kliniczne potwierdzają skuteczność terapeutyczną światła spolaryzowanego.
Terapia światłem spolaryzowanym ma zastosowanie w wielu dziedzinach medycyny np. w chirurgii urazowej, reumatologii, neurologii, dermatologii, medycynie sportowej, chirurgii plastycznej i kosmetologii.


Historia światłoterapii

Historia światłolecznictwa (fototerapii, pileroterapii) ma swój początek w Starożytności. Ówcześni ludzie zdawali sobie sprawę z niektórych skutków oddziaływania promieni słonecznych na organizm człowieka. Świadectwem tego jak ważnym obiektem dla starożytnych Egipcjan było Słońce jest ich wiara w boga Re, czyli boga Słońca, stwórcy świata i pana ładu we wszechświecie. 

Starożytni Grecy również dostrzegli skutki oddziaływania promieni słonecznych. To im zawdzięczamy nazwę "helioterapia", czyli metoda lecznicza, która polega na bezpośrednim naświetlaniu promieniami słonecznymi całego ciała lub jego części. Jedno z greckich miast - Heliopolis - słynęło ze świątyń, w których leczono promieniowaniem słonecznym. 

Fizjologiczne podstawy oddziaływania promieniowania słonecznego na organizm ludzki zostały spisane po raz pierwszy w latach 460-375 r. p.n.e. 

Helioterapia czasów nowożytnych ma swój początek w 1800 roku n.e. Wtedy to niemiecki astronom F.W. Herschel (odkrywca planety Uran) odkrył promieniowanie podczerwone. Rok później Johann W. Ritter odkrył ultrafiolet. Wówczas ustalono, że właśnie ten rodzaj promieniowania odpowiedzialny jest za opaleniznę, oparzenia oraz zaczerwienienia. Ponad pół wieku później Downes i Blunt odkryli zdolność światła słonecznego do niszczenia infekcji bakteryjnych. 

W czasach współczesnych, w roku 1903 duński lekarz, prof. Niels Ryberg Finsen otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny za odkrycie możliwości leczenia niektórych chorób (gruźlica skóry) za pomocą skoncentrowanych promieni świetlnych. Niels Ryberg Finsen stworzył w Kopenhadze pracownię, przekształconą później w Instytut Światłolecznictwa. Początkowo stosował w terapii naturalne światło słoneczne, następnie lampę łukową.

W 1904 roku Tappeiner wprowadził pojęcie fotodynamicznej terapii na określenie terapii zależnej od światła. Fotodynamiczne działanie hematoporfiryn zostało odkryte w 1911 roku przez W.H Hausmanna. Był to przełom w fotodynamicznej detekcji nowotworów. Policard zaobserwował czerwoną fluorescencję pewnych ludzkich i zwierzęcych guzów, w których gromadzą się endogenne porfiryny. 

Nowe możliwości w fototerapii i fotodiagnostyce pojawiły się wraz z odkryciem lasera. Słowo laser jest akronimem angielskiego terminu: light amplification by stimulated emission of radiation, który oznacza wzmocnienie światła przez stymulowaną emisję promieniowania.

 

Pierwsze profesjonalne urządzenia do terapii światłem spolaryzowanym skonstruowano w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku

W 1981 roku w ramach doświadczeń nad promieniowaniem laserowym, grupa naukowców odkryła, że światło odpowiednio spolaryzowane wywiera swoiste działanie biologiczne na poziomie komórkowym i tkankowym. 

Kolejnym krokiem w rozwoju fotomedycyny stało się wprowadzenie w ostatnich latach urządzeń emitujących światło spolaryzowane liniowo ale w przeciwieństwie do lasera światło niespójne i polichromatyczne. Uzyskano dzięki temu promieniowanie równie skuteczne,  lecz o wiele bezpieczniejsze. 

Dla potrzeb profesjonalnej rehabilitacji i medycyny, a także dla zastosowań domowych, niezastąpionym stało się najnowsze urządzenie firmy Medicolux - lecznicza lampa SOLARIS. 

Dzień dzisiejszy

Leczenie światłem spolaryzowanym ma ugruntowana pozycję w fizjoterapii.

Ze względu na dużą skuteczność, niewielką liczbę przeciwwskazań oraz niskie ryzyko wystąpienia działań ubocznych, urządzenie do terapii światłem spolaryzowanym SOLARIS z powodzeniem jest wykorzystywane w licznych placówkach - sanatoriach, uzdrowiskach, zakładach rehabilitacji i leczenia chorób narządów ruchu. Światło spolaryzowane jest stosowane w leczeniu odleżyn w hospicjach i oddziałach leczenia przewlekle chorych.

Ponieważ urządzenie SOLARIS jest niezwykle przyjazne w obsłudze, terapia światłem spolaryzowanym jest szeroko stosowana w warunkach domowych.

Liczne prace tak eksperymentalne, jak kliniczne wskazują na korzystny efekt działania światła spolaryzowanego.

Dzisiejszy poziom wiedzy o światłolecznictwie pozwala wnioskować, że działając światłem na organizm ludzki można osiągnąć następujące efekty

  • przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwobrzękowe,

  • uruchomienie procesów regeneracji tkanek i narządów.

  • wzmożenie funkcji immunologicznych organizmu, w tym również obniżenie procesów autoagresji w chorobach o podłożu autoimmunologicznym,

  • obniżenie napięcia mięśni gładkich, co prowadzi do regulacji ciśnienia krwi i przejściowego rozkurczu oskrzeli,

  • indukcję (wzbudzenie) komórek odpowiedzialnych za wydzielanie substancji regulujących pracę organizmu, między innymi keratynocytów i makrofagów,

  • przyśpieszenie procesów oczyszczania organizmu ze szkodliwych substancji poprzez poprawę ukrwienia nerek i wątroby oraz przywrócenie homeostazy komórek (dobrostan),

 



naswietlanie